W rodzinie, w małżeństwie, w pracy - skuteczne rozwiązywanie problemów to niezbędny warunek wszelkiego postępu. Brak efektywności na tym polu prowadzi do ich stopniowego narastania, a w końcu utrudnia normalne funkcjonowanie. Jak tego uniknąć i w pełni wykorzystać grupowy potencjał?

Procedur gwarantujących owocne rozwiązywanie problemów w grupie jest cała masa. Ostatnio jednak, jako najbardziej skuteczną wskazuje się metodę zwaną P-MOPS. Dlaczego? Przede wszystkim pomaga ona skupiać uwagę na priorytetach i gwarantuje, że konkretny problem będzie gruntownie przeanalizowany.  Jej ogromną zaletą jest także przewidywalność działania – na pozór może się nawet wydawać banalna i zbyt oczywista, co jednak potwierdza tylko, że bardzo często nie zdajemy sobie sprawy, jak mało trzeba, aby osiągnąć cel.

Cała procedura składa się z pięciu etapów

1. Opis i analiza problemu

Najważniejsze to dążyć do odkrycia i zrozumienia istoty problemu. W tym celu musimy grupowo rozważyć podstawowe elementy sytuacji problemowej. Po pierwsze odpowiedzmy sobie na następujące pytania: co nas nie zadowala, co chcielibyśmy osiągnąć oraz co nam przeszkadza w dotarciu do celu.  Swoimi przemyśleniami możemy się wzajemnie podzielić. I choć to niełatwe, spróbujmy nie skupiać się wyłącznie na oczywistościach, ale przedstawmy absolutnie wszystko, co wiemy – nawet te informacje, które wydają się nam kontrowersyjne i łatwo podważalne. Na sam koniec, ważne jest wspólne podsumowanie, ponieważ wszyscy członkowie muszą tak samo rozumieć problem. Jeśli dotyczy on jakiegoś zadania zawodowego i jest bardzo złożony, można nawet sporządzić formę pisemną takiego podsumowania (może być modyfikowane do momentu, aż wszyscy będą zgodni).

3. Tworzenie i omówienie możliwych rozwiązań

Odrzućmy natrętny głos w naszej  głowie szepczący  „i co dalej?”, tylko tzw. metodą burzy mózgów opracujmy listę możliwych rozwiązań. Na tym etapie główną rolę odgrywa kreatywność. Uważajmy przy tym, aby zbyt wcześnie nie przejść do wystawiania ocen– możemy oczekiwać wyjaśnień poszczególnych propozycji, doprecyzowania ich, ale powstrzymajajmy się od jakiegokolwiek wartościowania, nie wychwalajmy i nie krytykujmy. Liczy się precyzyjny opis rozwiązań, bo dany pomysł może być inspiracją do narodzin kolejnych.

3. Ocena wszystkich rozwiązań

Tutaj, najbardziej pożądanne jest myślenie krytyczne – wszystkie rozwiązania należy poddać wnikliwej ocenie. Przede wszystkim, musimy ustalić, czy zgodne są z tym, co udało nam się sformułować  podczas pierwszego etapu czyli: celami, środkami, ograniczeniami grupy itp. Przeanalizujmy też ewentualne (zwłaszcza negatywne – dla grupy i każdego członka z osobna) konsekwencje przyjęcia danego rozwiązania. Nie można również zapominać, że aby uniknąć nieporozumień, ocenianie musi odbywać się według wyznaczonych kryteriów, tak, aby wszelkie spory były jak najbardziej konstruktywne.

Pomocne będzie zapisywanie listy wad i zalet w jakimś widocznym dla wszystkich miejscu – np. na tablicy albo online, za pomocą specjalnego programu.

Uwaga: Wcześniej, długą listę rozwiązań należy skrócić. Propozycje, które są do siebie zbliżone albo po prostu się pokrywają można połączyć, a z kolei pomysły, których w drodze głosowania nikt nie wskaże jako jedne z najlepszych, można spokojnie wyeliminować.

4. Wybór najlepszego rozwiązania

Istnieje wiele technik ułatwiających podjęcie decyzji. Jeśli grupa ma silnego lidera, to on może zasugerować rozwiązanie i poprosić grupę o ustosunkowanie się do niego. Potwierdzenie można uzyskać prosząc np. o podniesienie ręki lub zadając pytania „czy ktoś jest przeciw?”, „czy ktoś sądzi inaczej?”.

Można też zastosować metodę losową albo metodę konsensusu. Ta ostatnia to podjęcie decyzji, która według wszystkich członków jest najlepsza. Sprawdza się wtedy, gdy rozwiązanie powinno być aprobowane przez większość grupy. Pamiętajmy jednak, że większość niekoniecznie musi mieć rację.

5. Wprowadzenie wybranego rozwiązania w życie

Realizację podjętych decyzji również trzeba zaplanować. Liderzy muszą dopilnować, aby szczegóły działania były dobrze opracowane.

Co warto ustalić?

Kto, w jakim zakresie, jak i przed kim będzie odpowiadał za wykonanie zadania?

Kto i w jaki sposób sporządzi oraz zaprezentuje raport?

W jaki sposób sformułowane będą wnioski i kto dokona ich prezentacji?

Jak będzie przebiegał monitoring efektów wybranych rozwiązań?

Powodzenia!

 

 

Facebook Comments

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Najnowsze tematy